De eindejaarsvragen van Circusmagazine

Wie of wat is voor jou de ontdekking/gebeurtenis van het jaar?

Van welke voorstelling was je serieus onder de indruk?

Wat was het meest vernieuwende project van het afgelopen jaar?

Wie wens je wat toe voor 2022?

Céline Verkest - directeur Miramiro

  1. De reünie van Friends… Nee, even serieus. Het besef dat we tijdens de overstromingen in juli 2021 getuige waren van de eerste Belgische slachtoffers van de klimaatverandering.
  1. Ik had nog nooit van Valentina Cortese gehoord, maar haar voorstelling Lento e violento is intrigerend, mooi, bevreemdend en met een serieuze hoek af. Love it. En van eigen bodem de broertjes Vincent en Simon in BITBYBIT en dat zeg ik niet omdat Miramiro het copoduceert.
  1. Jongleren met robotische klankkasten klinkt futuristisch, maar dat is exact wat Post Uit Hessdalen in Man Strikes Back doet. Een uitdagende combo van circus en techniek, en het klinkt nog goed ook.

  1. Ik wens mijn mama een jaar van zorgeloos genieten. En artiesten een jaar vol zorgeloos speelplezier.

Sven Verelst - circusartiest

  1. Ik droom er al lang van om een grote cursus clownerie te doceren. Dit jaar heeft Ell Circo d’Ell Fuego er zijn schouders mee onder gezet. Er komt een cursus clownerie die een maand zal lopen.
  1. Ik vind de nieuwe film van de gebroeders van Ostade geweldig: De Gebroeders Schimm.
  1. Er is veel aan het gebeuren in de wereld van ‘healthcare clowning’. Het EFHCO is aan het groeien. Er worden methodes geformuleerd, trainingsprogramma’s opgezet, fondsen opgericht voor wetenschappelijk onderzoek. Dream Doctors in Israël gaat met het leger mee naar rampgebieden. Zij hebben ook een programma lopen voor kinderen met posttraumatische stress. Le Rire Medicin heeft een project voor kinderen die onderzocht worden bij vermoeden van mishandeling. De zorgclown is de laatste jaren in een stroomversnelling terechtgekomen.
  1. Ik wens iedereen gezondheid, kracht, groei, geluk en liefde toe.

Sylvie Ver Eecken - programmator cc Casino Koksijde

  1. Die viel dit jaar op 20 januari. Amanda Gorman. Ze ontroerde en begeesterde met haar gedicht The Hill We Climb. Geëngageerd, politiek scherp en hoopvol.
  1. The Aquarium from Les Fauves, een fragment uit de nieuwe voorstelling van Cie Ea Eo die in 2022 in première gaat. Soms hoeft iets niet spectaculair te zijn om toch adembenemend mooi te zijn. Het doet me denken aan de plastic bag scène uit de film American Beauty. Een onverwacht moment van schoonheid door iets dat zo eenvoudig is als een plastiek zakje dat in een verlaten straat danst met de herfstwind.
  1. TM van Ontroerend Goed, een volledig digitale voorstelling maar waar – anders dan bij een livestream – je aanwezigheid als toeschouwer cruciaal is. Je wordt actief betrokken dus je moet wel even uit je comfortzone stappen. Het confronteert je met je eigen kijk op de wereld en hoe inconsequent die soms is. Maar het doet je bovenal opnieuw iets meer geloven in de fundamentele goedheid van de mens.
  1. Alle collega’s en artiesten een gezonde work-life balance en een gezonde achterpoot voor Beegee, mijn persoonlijke mental coach en immer enthousiaste wandelpartner.

Jonas Van Soom - coördinator CIRKLABO

  1. Jaar 1 van het nieuwe Circusdecreet in bijzondere tijden, de goesting om er in te vliegen en de omstandigheden die dit enorm beperken. De ontdekking voor mij was de voorstelling Sawdust Symphony van Michael Zandl, Kolja Huneck & David Eisele, zij lijmen hout, nagels, machines en magie nouvelle tot een perfecte constructie.
  1. Alice Barraud met de voorstelling M.E.M.M. (Au Mauvais Endroit aux Mauvais Moment). Alice raakte gewond bij de aanslagen in Parijs in 2015 en kreeg te horen dat ze geen circus meer zou kunnen doen. Intrigerend en inspirerend hoe zij op een clowneske, authentieke manier inkijk geeft in het proces dat zij doormaakt(e).
  1. We agree to disagree van Collectif Malunés is misschien geen nieuw project, maar de manier waarop het publiek betrokken wordt in deze voorstelling was voor mij erg fris en nieuw.
  1. Graag wat meer voorspelbaarheid zodat we even op ons effen kunnen komen.

Sofie Van Mieghem - coördinator Circus Punt (afdeling Circolito)

  1. De geboorte van Linus, onze jongste en tweede coronaspruit, staat op mijn netvlies gebrand en kreeg in mijn hart een bijzondere plek.
  1. Een try-out van Sono Io? in de tent van Ronaldo, met zes of zeven personen mét mondmasker. Het was magisch, puur, voor ‘t eerst weer live, intiem, pakkend en poëtisch, melancholisch, subliem, culturele energie, ... Jammer om met zo weinig mensen te kunnen delen.
  1. Pied de Poule van Studio Orka, locatietheater midden op het marktplein, waar ook toevallige passanten onwetend figuranten zijn. Een pareltje met een dubbele laag en een straffe cast. Extra hard om door te slikken aangezien dit de laatste voorstelling zal zijn van het collectief.
  1. Ik wens alle artiesten, theatermakers, collectieven, programmatoren, werkplaatsen en aangelanden massa’s energie om door te gaan na deze moeilijke periode zodat we weer volop kunnen genieten van prachtige creaties en voorstellingen, bruisende cultuur en warmte voor het hart. I missed it soooo much!

Lies Terryn - medewerker circusatelier Woesh

  1. Geen grootse ontdekkingen – of toch niet dat ik me herinner – maar wel een hele resem kleine dingen: genieten van nieuwe muziek, fijne gesprekken rond een vuur, me laten verwonderen door creaties, wandelen in de natuur, … én mijn werk tentoongesteld zien op ‘de biënnale van ideeën’, een tentoonstelling in Menen.
  1. Zeker en vast Sono io? van circus Ronaldo.
  1. Voor mij was dat absoluut de voorstelling BITBYBIT. Het verhaal, de dynamiek, de setting én de soundtrack. Ik vond het heel bijzonder en verfrissend.
  1. Ik wens iedereen de ruimte om te voelen, te proberen, om te vallen en om te staan; op een podium of een stoel in het publiek; opdat we elkaar mogen horen en zien, inspireren en aanmoedigen.

Gert Nulens - directeur Circuswerkplaats Dommelhof

  1. Met heel veel ontzag en bewondering heb ik gekeken naar artiesten die de voorbije maanden zijn blijven werken en creëren. En dat zonder enig perspectief en in een context waarin de fragiliteit van ons veld pijnlijk werd blootgelegd. Chapeau!
  1. A 2 mètres van Jesse Huygh en Rocio Garrote heeft mij serieus geraakt. Enerzijds is er het persoonlijke verhaal dat al heel straf is. Maar anderzijds gaat de voorstelling voor mij ook veel verder dan dat en kan ze gelezen worden als een metafoor voor wat we de voorbije maanden hebben ondergaan. Over wanhoop en hoop, kwetsbaarheid en veerkracht.
  1. De voorbije maanden zag je een beweging om de waarden rond fair practice and fair pay ingang te doen vinden in het circusveld. Deze code die fundamenteel streeft naar rechtvaardige werkrelaties en verloning is al langer ingeburgerd in het brede kunstenveld. Het circusveld lijkt nu ook te volgen.
  1. Ik hoop dat de zachte stem van de twijfel en de nuance even veel aandacht mag krijgen als de schreeuw van het grote gelijk.

Wendy Moonen - artistiek directeur Festival Circolo

  1. Dat Festival Circolo kon doorgaan. Het voelde zo geweldig om alle mooie, interessante en belangrijke voorstellingen en projecten weer te mogen delen met het publiek. Om blijdschap en verwondering te zien op de gezichten van ons publiek en om de makers en artiesten weer hun verhalen te laten vertellen.
  1. Dat waren er best wel wat… Maar als ik er dan toch één moet kiezen is het Carrying my Father van THERE THERE Company. Deze voorstelling is niet alleen prachtig om naar te kijken, zo kwetsbaar en gevoelig en tegelijkertijd ook zeer krachtig, maar het heeft mij ook echt tot nadenken aangezet over mijn eigen persoonlijke situatie.
  1. Het project ‘China Series’ van Julian Vogel. Ik vind dat vernieuwend op alle fronten. Inhoudelijk omdat de diabolo, het bewegingsmateriaal en de objecten innovatief gepresenteerd worden. Het is vernieuwend in vorm van het gehele project, dus hoe je het presenteert in je festival en het is een samensmelting van circus en beeldende kunst.
  1. Een goede gezondheid en liefde en respect voor de aarde en elkaar.

Ruben Mardulier – Mardulier & Deprez

  1. De films van Wong Kar-Wai ontdekte ik pas dit jaar. Ik zag Chungking Express en In the mood for love in 4K gerestaureerd in de Sphinx in Gent. Later bekeek ik ook al zijn ander werk, op mijn eigen muur geprojecteerd. Het unieke camerawerk, de veelheid aan kleur en de steeds terugkerende acteurs sleepten me helemaal mee. Daarnaast prikkelde de diversiteit in het werk van Shilpa Gupta me enorm. Haar tentoonstelling was in het M HKA te zien.
  1. Nou ja, het is altijd moeilijk om objectief te blijven als je een voorstelling van een goede vriend of vriendin bekijkt, maar ik was toch enorm onder de indruk van Ice skates and other cruelties van Camille Paycha. De atypische dramaturgie in het werk was voor mij heel verfrissend en inspirerend.
  1. Wat een onmogelijke vraag! Op wereldniveau zou ik het echt niet (willen) weten. Binnen mijn eigen (cultuur)omgeving draagt de gradatie in vernieuwing of innovatie eigenlijk weinig toe aan hoe ik iets ervaar. Daarom geef ik niet veel om deze termen en laat ik deze zinnen mijn antwoord zijn.
  1. Iedere keer weer geniet ik van de gesprekken met Peter bij Circuscentrum. Misschien dat niet iedereen het weet, maar daar op het bureau zit een echte ras-absurdist die over alle soorten media weet te spreken. Ik hoop dat zijn wilde ideeën ook effectief het daglicht zullen zien, want dat zijn ze zeker waard.

Hanna Mampuys - THERE THERE Company

  1. De geboorte van onze dochter Rosa en iets later de première van ‘Carrying my father’. Op vlak van lang verwachte gebeurtenissen scoorde 2021 meteen goed. Maar ook: het klimaatgerelateerde noodweer dat plots heel dichtbij kwam. Als we nog geen vijfhonderd ontheemden uit Pepinster kunnen opvangen, hoe moet dat dan gaan als de halve aardbol onbewoonbaar wordt? De manier waarop de politiek omgaat met de klimaatuitdagingen geeft mij weinig hoop voor de toekomst. Een toekomst die ik Rosa en haar generatiegenoten nochtans ten volle gun.
  1. Erg confronterend maar waar: buiten de voorstellingen waar ik zelf bij betrokken ben, zag ik dit jaar nog niets. Maar ik deel met plezier de top vijf op mijn verlanglijstje. ‘Folks&Fools’ van Lobke Leirens en Maxime Storms. ‘BITBYBIT’ van MOVEDBYMATTER i.s.m. Collectif Malunés. ‘Birds’ van Seppe Baeyens. ‘Surface’ van Familiar Faces. ‘Any attempt will end in crushed bodies and shattered bones’ van Jan Martens.
  1. Verschillende jonge circusmakers kruisten op één of andere manier mijn pad dit jaar: Hendrik Van Maele, Jakobe Geens, Margot Jansens, Dries Vanwalle en Xenia Bannuscher (Sinking Sideways). Hun frisse kijk op gender, op kunstenaarschap, op creatiemethoden, op wat circus kan of moet zijn, heeft me geïnspireerd. Niet één innovatief project dus maar een frisse, eigenzinnige toekomst ligt ongetwijfeld in het verschiet. 'La vague flamende' is nog niet voorbij!
  1. Ik voel om mij heen een soort dwingende neiging om de in 2020 verloren tijd in te halen. Alsof die tijd waar we niet van deadline naar deadline hosten minder waard was. Wat ik iedereen wens in 2021 is zelfgekozen tijd om niets te doen. Tijd om traag te zijn. Tijd om anderen tijd te geven. En mezelf: tijd om alle voorstellingen op mijn verlanglijstje te gaan zien.

Bauke Lievens

  1. De Ultima voor Circus winnen, dat kwam echt als een verrassing. Een hele warme, schone en blinkende verrassing.
  1. Cuir van Cie Un loup pour l’homme. Als dramaturge werkte ik in het verleden mee aan verschillende voorstellingen van dit Franse circusgezelschap, dat ondertussen is uitgegroeid tot een paraplu-structuur voor meerdere makers. Dit is de eerste voorstelling op initiatief van Arno Ferrera. De uitgepuurde, sprekende bewegingstaal van Un loup pour l’homme wordt in Cuir gekoppeld aan een hedendaagse, ietwat kitscherige verkenning van de waaier aan mogelijke ‘mannelijkheden’. Heerlijk!
  1. De opstart van de verschillende werkplaatsen voor circus en de daarbijhorende groeiende aandacht voor onderzoek en ontwikkeling doen mijn hongerige circushart absoluut sneller slaan.
  1. JOMO! Na het welbekende FOMO, oftewel ‘the fear of missing out’, hoor ik mensen rondom me steeds vaker spreken over de vreugde van zelfzorg en de ruimte die er ontstaat wanneer we onszelf toestaan om niet altijd overal te moeten zijn, niet alle voorstellingen gezien te moeten hebben. Ik wens ons (mezelf incluis!) allemaal wat meer zelfzorg en wat meer JOMO, ofwel ‘the joy of missing out’, toe.

Ana Lekše - circusartiest

  1. Het is een jaar van creatie geweest, een jaar van het herontdekken van traditionele circustechnieken en een jaar van nieuwe mensen leren kennen. Persoonlijk heb ik er enorm van genoten om meer te weten te komen over de rijke geschiedenis van het circus, binnen het project ‘Old School is Cool’. In dat project kreeg ik ook de kans om samen met trapeziste Marth De Kinder te creëren. In andere projecten leerde ik dan weer wat over creativiteit en rigging. Opwindend en spannend!
  1. BITBYBIT: de verhaallijn, de kwaliteit van de bewegingen én de verschillende inventieve manieren om aan jaw hanging te doen. Het was leuk om te zien hoe, behalve Marth en ik, ook een ander duo creëert rond het idee van de band van broers en zussen. Ik heb altijd geloofd dat die band zeer eigenaardig en interessant is. Aan de andere kant was ik ook onder de indruk van de prestaties van mensen achter de schermen. De uren dat zij in hun werk steken zodat wij het onderste uit de kan kunnen halen om het publiek te vermaken. Mooi.
  1. In één van onze projecten lieten we de klassieke muziek van Igor Stravinsky live samensmelten met de aerial rope, partneracrobatiek, en -beweging, dat vond ik wel vernieuwend. Als toeschouwer was ik dan weer onder de indruk van een performance van Nicolas Fraiseau. Hij bouwt tijdens de voorstelling verschillende toestellen om ze aan het einde van de performance te gebruiken. De lichtheid van het lichaam en de worsteling van de geest brengen een wonderlijke compilatie voort om naar te kijken en om van te genieten.
  1. Nog meer ideeën van innovatieve dwaasheid om te kunnen delen met de rest van de wereld. Blijf de grenzen van de creativiteit van de geest ontdekken. Ik wens iedereen het vermogen om die ontdekkingen dan te vertalen in performances waar een publiek voor is.

Kathleen Keymeulen - programmator cc De Werf

  1. De heropening van de outdoor podia vorige zomer was zonder meer een verademing. Het gemis was groot geweest, de gulzigheid om opnieuw voorstellingen te zien heftig, maar de lockdown zorgde ook voor een gezonde ‘reset’, een vernieuwde open blik en een grote mildheid bij het kijken en evalueren.
  1. Heel moeilijk om niet onder de indruk te zijn van L’Absolu. In een spiraalvormige silo creëerde de Franse circusartiest Boris Gibé een theatrale metafoor voor de zoekende mens versus de gapende afgrond van het oneindige. Het wauw-gevoel bij de fysieke bravoure en de verbluffende visuele effecten deden bijna vergeten dat deze performance – voor wie zich eraan overgeeft – ook een indrukwekkende metafysische ervaring is. Een voorstelling die je tastbaar alle hoeken van het universum laat zien.
  1. Naast een boeiende jonge generatie die zich loswrikt uit het vastgewortelde idee dat circus in eerste plaats entertainment moet zijn, zie ik een trend waarbij makers volop inzetten op de verbindende kracht van circus: de bromance in BITBYBIT (MOVEDBYMATTER/Collectif Malunés), de chemie tussen professionele en amateurperformers in Screws XL (Alexander Vantournhout/not standing) of het warme feestgevoel bij Le Doux Supplice, waarbij performers en publiek samen de dansvloer opgaan.
  1. Ik wens makers, publiek en programmatoren veel geloof toe in de veerkracht van het circus, hoop op mooie creaties en liefde voor het vak. Het circus overleeft sowieso!

Margot Jansens - dramaturge

  1. Dit jaar was zowat de herontdekking van de wereld na verschillende lockdowns, uit de cocon en terug de wijde wereld in, dus ik kan niet één specifieke gebeurtenis benoemen. Ik ben erg dankbaar voor de samenwerkingen die gestart zijn met Hendrik Van Maele en Jakobe Geens, maar ik hoop dat deze duurzaam zijn en dus geen ‘gebeurtenis’.
  1. Ik heb enorm genoten van het videoproject A spectacle of herself van Laura Murphy in opdracht van CircusDanceFestival. Ze vindt een balans tussen zelfrelativering, zelfwaarde, zelfironie en zelfzekerheid zonder zelfingenomen te zijn. Ik zit volop in de zoektocht naar mezelf en Laura Murphy is daarin een enorme inspiratie.
  1. Misschien niet het meest vernieuwende maar wel het meest verfrissende was voor mij De Bonte Avonden, een knotsgek cabaret. Het gaf me de ruimte om het pure plezier in circus terug te vinden en niet in mijn hoofd alles te analyseren, maar het te voelen.
  1. Ik wens iedereen de energie toe om te doen waar ze goesting in hebben.

Kris Hoeylaerts – coördinator circusatelier Locorotondo

  1. Mijn grootste ontdekking: circus is het middel! Meer dan ooit merkte ik dat we mensen samenbrengen via circus, zonder dat circus het doel hoeft te zijn.
  1. Ik was enorm onder de indruk van We Agree to Disagree van Collectif Malunés. De voorstelling had alles wat circus doet en heeft. De participatie, de techniciteit, humor, vernieuwing, de samenhorigheid en sfeer. Daarnaast speelden ze de voorstelling niet met hun eigen toestellen, maar met geleend materiaal. Leve solidariteit!
  1. De gelegenheidscreatie Backdrop van Be Flat op Plein de Cirque (Turnhout). Ook Piet Van Dycke met On Point op het dak van Museum M in Leuven heeft me aangenaam verrast.
  1. Ieder mens, iedere artiest, lesgever en leerling de vrijheid en mogelijkheden om te starten waar ze van dromen, af te werken waar ze ooit mee startten en te tonen waar ze van houden.

Noemi De Clercq - directeur Circuscentrum

  1. Gebeurtenis: de hertekening van de circussector door het nieuwe decreet en alle kansen en uitdagingen die hiermee samenhangen. Ontdekking: de vele voorstellingen die ik dit jaar eindelijk heb kunnen zien waardoor ik de veelzijdigheid van het circus ten volle heb kunnen ontdekken. Meer van dat!
  1. Ik hou van de combinatie van humor en poëzie in voorstellingen. Daarom was ik onder de indruk van How to welcome the aliens van Cie Ea Eo. Stel dat aliens ons komen bezoeken, hoe leg je hen dan je passie voor jongleren uit? Op een visueel prikkelende manier wordt geprobeerd om de essentie van het jongleren te vatten zonder letterlijk te capteren of te omschrijven. Het is een gelaagde, maar ook feestelijke voorstelling die vertrekt vanuit een filosofische vraagstelling en op veel verschillende niveaus kan aanspreken.
  1. Wat mij over het algemeen opviel was een introspectieve tendens binnen de circussector. Misschien een gevolg van de achtereenvolgende lockdowns waardoor artiesten op zichzelf teruggeworpen waren? Als afgeleide hiervan toont zich ook de hernieuwde interesse van hedendaagse makers voor de eigen traditie. Dit vertaalt zich in creaties waar de band tussen verschillende generaties wordt aangehaald of waarin oude technieken en acts geherinterpreteerd worden.
  1. Minder uitputtende tijden voor (circus-)artiesten, meer mildheid en zorg voor onszelf en voor elkaar.

Julian Cottenie – lesgever bij Circusplaneet

  1. Het openen van de foyer in de Circuskerk was voor mij één van de grootste uitdagingen. Nu kunnen we nog fundamenteler transformeren. Zo’n nieuw hoofdstuk brengt een gezonde energie met zich mee, het geeft ons goesting om dit onbekende pad te verkennen. De verhalen die uit de vele toevallige ontmoetingen met buurtbewoners zijn voortgekomen deze voorbije maanden in de foyer, zijn elk waardevolle ontdekkingen an sich.
  1. Zelf heb ik helaas te weinig voorstellingen kunnen meepikken door de (positieve) drukte in onze werking. Gelukkig kan ik via sociale media het traject van Sinking Sideways volgen. Trots op deze generatiegenoten die hun eigen weg zoeken en vinden in dit soms wat chaotische circus/cultuurlandschap.
  1. De artiesten van Be Flat kwamen tijdens de zomervakantie een reeks begeleiden voor kinderen uit de wijken Watersportbaan en Malem. In deze korte maar krachtige periode leerden de kinderen de indrukwekkende kunst van parkour/free running kennen, met een interactieve voorstelling à la Follow me om af te sluiten. Een schone samenkomst van professionele artiesten en ons jong geweld, waar ‘Circusplaneet wijkt uit’ rond draaide.
  1. Ik wil het volledige circuslandschap veel creatieve energie toewensen. Zowel het artistieke als het pedagogische luik moet, na stil te hebben gestaan, de draad oppikken en 2022 ingaan met een ontploffing van creatief geweld. Artiesten moeten de wijde wereld intrekken en lesgevers moeten hun tanden in nieuwe projecten zetten met als uitkomst een warme maatschappij waar solidariteit en goesting centraal staan.

Camiel Corneille - circusartiest

  1. De start van een nieuwe fase in mijn kunstenaarschap. De afgelopen jaren heb ik veel voor anderen gewerkt en daar heb ik volop van genoten, maar dit jaar heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en ben ik autonoom als maker een eigen onderzoek gestart. Ik ontdekte nieuwe facetten van mijn makerschap en ik leerde andere circusmakers kennen. Het is een eer om naast zo veel geweldige makers mezelf te mogen ontplooien en met hen de weg van het hedendaagse circus te bewandelen.
  1. De voorstelling L’absolu van Boris Gibé/Les Choses de Rien heeft me van de kaart geblazen. Niet alleen de performance, maar ook hoe je als publiek de ruimte inneemt en de voorstelling ervaart, vind ik intrigerend. De silo en wat zich daarbinnen heeft afgespeeld zal nog lang blijven nagonzen in mijn fantasie.
  1. ‘Meest vernieuwend’ vind ik een lastige maatstaf. Wat is vernieuwing? Ik merk dat circus momenteel veel toenadering zoekt met de beeldende kunst, en dat vind ik erg interessant. Julian Vogel met zijn ‘China Series’ vind ik een heel verfrissende kijk op hedendaags circus. Zijn visuele installaties en performances tonen een diepgaand en innovatief onderzoek en overstijgen voor mij de vraag ‘Is dit circus?’, een vraag waar we ons voorheen zo mee bezig hebben gehouden. Het is beeldend en het smaakt naar meer.
  1. Ik wens ons publiek nieuwe ontdekkingen en ervaringen. Momenten van inspiratie en verwondering. Momenten van confrontatie en omarming. En ik wens voor ons dat we dit mogelijk kunnen maken.

Iñaki Bouillon - medewerker Circus Zonder Handen

  1. /
  1. Ik mocht laatst genieten van de nieuwe voorstelling van Cie XY: Möbius. De laatste keer dat ik ze zag was op het circusfestival van de Palestinian Circusschool. Enerzijds bracht het me terug naar dit prachtige land en zijn mensen, anderzijds was de voorstelling prachtig. Hoe XY er steeds in slaagt twintig personen anderhalf uur bijna de hele voorstelling lang op podium te houden zonder dat het opvalt, is wonderbaarlijk. Alle bewegingen smelten in elkaar over, top top top!
  1. We werkten de laatste maanden samen met Circusplaneet en Ell Circo d’ell Fuego aan Project C. Een prachtige hoop jongeren tussen de 11 en 18 jaar maakte onder begeleiding van professionele regisseurs een circusvoorstelling in slechts drie residentieweekends. Het was waanzinnig mooi om te zien hoeveel concentratie en doorzettingsvermogen deze jonge groep had. Na de uitverkochte première in Antwerpen spelen ze op 22 december in Bronks in Brussel. Het maakt me gelukkig om jongeren opnieuw in de spotlights te kunnen zetten, zonder al te veel COVID-regeltjes.
  1. Ik wens alle circusscholen een jaar toe waarin we weer alle remmen loslaten, nieuwe projecten uitdenken, samenwerkingen opstarten en heerlijk hard samen circussen! Daarnaast wens ik hen ook een dikke proficiat om te blijven knallen tijdens de voorbije twee jaren.

Jente Besters – circusartiest & circuslesgever

  1. De heropstart van het hele cultuurgebeuren. Veel optredens spelen met Compagnie That’s it, en vooral terug genieten van wat we o zo graag doen: samen zijn. Ook de heropstart van een circuslesjaar waarin we de circuscommunity in onze nieuwe locatie SPRK in Antwerpen zien openbloeien. Waar volop draaien met mijn cyr wheel andere mensen weer kan inspireren, omdat ze nu kunnen langskomen en kunnen genieten van wat er in onze circushal gebeurt. Zalig!
  1. In de zomervakantie begeleidde ik de groep LES AKROS op P’tit Cirq’en Palc. Voor hun voorstelling op het einde van de week werd er hevige regen voorspeld. Toch vroegen we het publiek om te blijven zitten, de jongeren zouden sowieso doorspelen. Op het moment dat de regendrash heviger en heviger werd, ging de voorstelling harder en harder. Het publiek ging helemaal los op de muziek met didgeridoo, de circusjongeren toonden hun straffe acrobatische acts in de steeds groter wordende plassen. Dat was écht prachtig.
  1. Eigenlijk heb ik deze zomer nog niet zo veel nieuwe circusvoorstellingen gezien. De zomer was goed gevuld met voorstellingen van Compagnie That’s it. We werken ook aan een nieuwe creatie, Plan K, waarin we de autoband na onze voorstelling Tired of Balls nogmaals proberen te ontdekken om alsnog te bewijzen dat ‘de autoband’ echt een belachelijk coole en toffe circusdiscipline is.
  1. Ik wens de wereld wat meer luchtigheid. Na heel het coronagebeuren zijn er te veel mensen keiserieus en kortlontig geworden. Laat die lach op je gezicht eens gaan, verspreid hem, en neem het leven wat minder serieus. Want zoals we bij Compagnie That's it zeggen: Life’s a circus.

Koen Allary - artistiek coördinator PERPLX

  1. Mijn inzicht van het jaar is de ongelooflijke stroom aan creativiteit in deze rare tijden en dat geeft me hoop. Opnieuw de verbeelding aan de macht. Soms ben ik bang dat er geen goede voorstellingen meer gemaakt zullen worden, dat ik niet meer verwonderd zal worden, dat alles al gezegd, gedanst of geschreven is. Dat de tent afgebroken wordt om nooit meer opgezet te worden. En toch word ik door artiesten nog verrast en ontroerd. Mooi!
  1. Ik was onder de indruk, geëmotioneerd zelfs, door M.E.M.M. (au Mauvais Endroit, au Mauvais Moment) van en door Alice Barraud en Raphaël De Pressigny. Alice en haar broer Aristide zijn neergeschoten tijdens de aanslagen in Parijs. Beiden ernstig gewond, beiden aan het begin van een veelbelovende carrière. Acrobate Alice brengt authentiek haar verhaal, daarbij geruggesteund door haar vriend en muzikant Raphaël De Pressigny. Nooit melig, zelfs speels en met humor deelt ze haar horror. Ook BITBYBIT van Simon en Vincent Bruyninckx kroop onder mijn huid. En zo zijn er nog wel pareltjes.
  1. Ik hou niet van labels als 'de meest innovatieve creatie van het afgelopen jaar'. Wat ik wel vernieuwend vind, is dat zowel jonge als gevestigde artiesten het dictaat van een avondvullende voorstelling (liefst 60 tot 75 minuten en graag toegankelijk) in vraag durven te stellen. René van Sinking Sideways is schitterend, dus cultuurcentra…? Rapprochons-nous van La Mondiale générale is geweldig en duurt een halfuur. Idem dito voor Cuir van Compagnie Un loup pour l'homme.
  1. Ik wens iedereen en mezelf 31.536.000 volop gelukkige seconden in 2022.

Dit artikel verscheen in Circusmagazine #69 (december 2021)